Wspólny próg dokumentacyjny

Dla jakich transakcji obowiązuje wspólny progów dokumentacyjny? MF w interpretacji ogólnej o przesłankach obowiązku sporządzania dokumentacji podatkowej

  1. Ustalenie istotności transakcji lub innego zdarzenia na potrzeby obowiązku sporządzenia dokumentacji podatkowej powinno odbywać się w odniesieniu do transakcji jednego rodzaju lub innych zdarzeń jednego rodzaju.
  2. Jeśli podatnik zawarł transakcję jednego rodzaju z kilkoma podmiotami powiązanymi, to w celu ustalenia, czy podlega ona obowiązkowi dokumentacyjnemu, podatnik jest zobowiązany odnieść łączną wartość takiej transakcji jednego rodzaju realizowaną ze wszystkimi podmiotami powiązanymi do progu dokumentacyjnego. Innymi słowy, fakt zawarcia analogicznej transakcji jednego rodzaju z różnymi podmiotami powiązanymi nie decyduje o tym, że mamy do czynienia nie z jedną, lecz z wieloma transakcjami jednego rodzaju.
  3. Ze względu na pojawiające się wątpliwości dotyczące ustalenia, czy obowiązek dokumentacyjny wynikający z ww. przepisów w przypadku „innych zdarzeń” dotyczy również transakcji realizowanych z podmiotami niepowiązanymi (niezależnymi), niniejszym należy wskazać, że obowiązek taki nie powstaje. Aby powstał obowiązek dokumentacyjny zarówno transakcje, jak i inne zdarzenia, o których mowa w ww. przepisach powinny być realizowane z podmiotami powiązanymi.
  4. Transakcje jednego rodzaju oraz inne zdarzenia jednego rodzaju powinny być każdorazowo oceniane indywidualnie z uwzględnieniem specyfiki działalności danego podatnika. Przyjęcie założenia, że wartością graniczną stanowiącą przesłankę powstania obowiązku sporządzenia dokumentacji podatkowej jest wartość tylko określonej, jednostkowej transakcji, poniekąd wyabstrahowanej z całokształtu (rodzaju) relacji pomiędzy podmiotami powiązanymi, mogłoby prowadzić do sytuacji obchodzenia przedmiotowego obowiązku i w konsekwencji braku podatkowej transparentności stosunków pomiędzy podmiotami powiązanymi.

Źródło: Interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. DCT.8201.1.2018

Podatek od nieruchomości komercyjnych

Minister Finansów wyjaśnia jak rozliczać podatek dochodowy od nieruchomości komercyjnych w 2018 r.

Od stycznia b.r. wprowadzono nową formę opodatkowania podatników posiadających nieruchomości o istotnej wartości gospodarczej. Minimalny podatek od nieruchomości komercyjnych dotyczy podatników (w tym podatkowych grup kapitałowych), którzy posiadają na terenie RP środki trwałe o wartości początkowej przekraczającej 10 mln zł, sklasyfikowane jako:

1) budynki handlowo-usługowe sklasyfikowane w KŚT jako: centrum handlowe, dom towarowy, samodzielny sklep i butik, pozostały budynek  handlowo – usługowy;

2) budynki sklasyfikowane w KŚT jako budynki biurowe.

Podatek wynosi 0,035% podstawy opodatkowania, którą jest  przychód równy wartości początkowej środka trwałego, ustalonej na pierwszy dzień każdego miesiąca, wynikającej z prowadzonej przez podatnika ewidencji, pomniejszonej o kwotę 10 mln zł.

Podatek od nieruchomości komercyjnych powinien zostać obliczony i wpłacony do 20 dnia każdego miesiąca, następującego po miesiącu, którego płatność dotyczy na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Przedmiotowy podatek podlega odliczeniu od zaliczki na poczet podatku dochodowego. W sytuacji, gdy wpłacane są zaliczki kwartalne, odliczana jest kwota podatku obliczona za miesiące przypadające na dany kwartał.

Kwoty wpłaconego i nieodliczonego podatku w roku podatkowym mogą zostać odliczone w zeznaniu w składanym za ten rok zeznaniu podatkowym. Jeżeli podatek od nieruchomości komercyjnych jest niższy od kwoty zaliczki na podatek dochodowy, podatnicy mogą go nie wpłacać.

W związku z tym, że różne źródła prasowe prezentowały nieprawidłową wykładnię przepisów, zgodnie z którą podatnicy mogą odliczyć od zaliczki na podatek PIT lub CIT kwotę podatku minimalnego, nawet wówczas, gdy nie został zapłacony z uwagi na to, że jego wysokość jest niższa od kwoty zaliczki, na stronie Ministerstwa Finansów pojawił się komunikat stanowczo przeczący takiej interpretacji przepisów. Jak wskazano w komunikacie, takie wyjaśnienia nie uwzględniają celu zachowania ich neutralności dla podatników.

Konstrukcja przepisu dotyczącego podatku minimalnego od nieruchomości komercyjnych ma zapobiegać bowiem dokonywaniu przez podatników dwóch płatności: podatku minimalnego oraz zaliczki na podatek dochodowy, pomniejszonej o kwotę zapłaconego podatku od nieruchomości komercyjnych.

Podatnik zobowiązany do zapłaty analizowanego podatku minimalnego może więc:

  • uregulować podatek minimalny od nieruchomości komercyjnych, a przy kalkulacji zaliczki CIT (PIT) odliczyć ten podatek od należnego podatku dochodowego

albo

  • wpłacić w całości zaliczkę na podatek CIT (PIT), jeżeli kwota podatku minimalnego jest niższa niż kwota tej zaliczki.