Kryterium trwałego związania z gruntem
Minister Finansów i Gospodarki wydał interpretację ogólną z dnia 2 stycznia 2026 r. nr DPL2.8401.6.2025 w celu wyjaśnienia i ujednolicenia pojęcia „trwałego związania z gruntem” w przypadku obiektów kontenerowych.
W wydanej interpretacji ogólnej wskazał, że kluczowym elementem definicji „trwałego związania z gruntem” jest fizyczne połączenie obiektu z gruntem, a nie jego masa, konstrukcja lub osadzenie na utwardzonym podłożu. Do uznania obiektu za trwale związany z gruntem jest niezbędne przeprowadzenie określonych czynności technicznych np. zakotwiczenie w gruncie, przymocowanie za pomocą kotew lub śrub gruntowych, czy zastosowanie bloczków betonowych z trwałymi mocowaniami chemicznymi. Biorąc powyższe pod uwagę, obiekty kontenerowe z uwagi na fakt, iż w większości przypadków nie są połączone z gruntem fizycznie, czyli nie są przymocowane do gruntu poprzez zastosowanie określonych technik budowlanych, nie są trwale związane z gruntem. W konsekwencji, nie mogą być klasyfikowane jako budowle.
Komentarz TPA Poland
Stanowisko Ministra Finansów i Gospodarki jest słuszne. Uwzględniając bowiem literalną i celowościową wykładnię przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych związanie z gruntem wymaga trwałego przymocowania obiektu kontenerowego do gruntu, a nie jego posadowienia na gruncie.
Przedstawiona interpretacja ogólna rozwiewa wątpliwości podatników zgłaszane w ciągu pierwszego roku obowiązywania znowelizowanych przepisów, w szczególności związane z interpretacją indywidualną Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 6 lutego 2025 r., sygn. FN-310.1.2025. Oznacza również możliwość wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w odniesieniu do tych podatników, którzy asekuracyjnie wykazali obiekty kontenerowe oraz zapłacili od nich podatek od nieruchomości (w związku ze znaczną wartością obiektów kontenerowych, kwoty od odzyskania w ten sposób mogą być istotne).
Definicja pojęcia „gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej” wskazanych w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
W interpretacji ogólnej z dnia 1 grudnia 2025 nr DPL2.8401.3.2025 Minister Finansów i Gospodarki odniósł się do definicji “gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej” zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.
W praktyce interpretacyjnej pojawiły się wątpliwości dotyczące tego, kiedy nieruchomość powinna być uznana za związaną z działalnością gospodarczą i opodatkowana wyższą stawką podatku od nieruchomości. Dotychczas organy często automatycznie kwalifikowały majątek przedsiębiorcy jako związany z jego działalnością.
W interpretacji ogólnej Minister wskazał, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę, będącym osobą fizyczną, nieruchomości nie przesądza o jej charakterze. O ocenie jej związania z działalnością gospodarczą powinno decydować rzeczywiste lub potencjalne wykorzystanie nieruchomości w działalności gospodarczej.
Komentarz TPA Poland
Omawiana interpretacja jest istotnym krokiem w kierunku właściwego klasyfikowania nieruchomości na potrzeby ustalenia właściwej stawki podatku od nieruchomości – sprzyja ona ograniczeniu potencjalnych sporów między podatnikami i organami oraz daje podatnikom narzędzie ochrony swoich interesów.
Zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości rozdzielnic, transformatorów i innych urządzeń znajdujących się w stacji transformatorowej
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 9 grudnia 2025 r. I SA/Wr 529/25) zajął stanowisko w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości rozdzielnic, transformatorów i innych urządzeń znajdujących się w stacji transformatorowej.
Przedmiotem sporu była ocena, czy opodatkowane podatkiem od nieruchomości powinny być wszystkie elementy sieci elektromagnetycznej czy tylko linie elektromagnetyczne.
Sąd wskazał, że do funkcjonowania sieci elektromagnetycznej potrzebne są również dodatkowe przyłącza tj. rozdzielnice, transformatory czy inne urządzenia, w związku z czym powinny być one zakwalifikowane jako urządzenia budowlane, bezpośrednio związane z obiektem i opodatkowane.
Komentarz TPA Poland
Przedstawione rozstrzygnięcie stanowi istotną wskazówkę dotyczącą klasyfikacji sieci elektromagnetycznych na gruncie podatku od nieruchomości.
Węzły cieplne jako budowle na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych
W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 grudnia 2025 r. (I SA/Ol 467/25) rozstrzygnięto kwestię klasyfikacji węzła cieplnego jako budowli na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Sprawa dotyczyła przedsiębiorstwa zajmującego się energetyką cieplną w tym m.in budową i obsługą ciepłociągów oraz związanych z nimi bezpośrednio węzłów cieplnych. Spółka argumentowała, że węzeł cieplny stanowiący własność Spółki, ale zamontowany w budynku należącym do odbiorcy ciepła, stanowi, nie powinien być klasyfikowany jako budowla (jako tzw. urządzenie budowlane), bowiem jest instalacją tego budynku, która zapewnia możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem opodatkowany podatkiem od nieruchomości.
Ze stanowiskiem spółki nie zgodził się sąd, który wskazał, że uznanie obiektu za budowlę nie jest uzależnione od tego, czy znajduje się wewnątrz budynku (ta okoliczność jest co do zasady neutralna z perspektywy podatku od nieruchomości), jak również istnienie konieczności uzyskania pozwolenia na jego budowę określonego w odrębnych przepisach. Zdaniem sądu, opodatkowanie węzła cieplnego podatkiem od nieruchomości wynika m.in z konieczności przeprowadzenia konkretnych robót budowlanych w celu jego wzniesienia.
Komentarz TPA Poland
Omawiany wyrok wydaje się słuszny. Uwzględniając bowiem zakres pojęcia: „instalacji zapewniającej możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem budynku” węzeł cieplny stanowiący własność spółki ciepłowniczej nie może być uznany za taką instalację.
Ww. kwestia będzie prawdopodobnie przedmiotem kolejnych rozstrzygnięć organów podatkowych i sądów administracyjnych.
Magdalena Jakubowska
Manager
