Jak rozumieć „trwałe związanie z gruntem” w świetle interpretacji ogólnej z dnia 2 stycznia 2026 r.?

Od 2025 roku istotnie zmieniono model opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów budowlanych. Jednym z kluczowych elementów nowelizacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: „upol”) było wprowadzenie legalnej definicji „trwałego związania z gruntem”. Praktyka organów podatkowych ujawniła jednak w tym temacie dość sporą rozbieżność interpretacyjną, co skłoniło Ministra Finansów i Gospodarki do wydania interpretacji ogólnej nr DPL2.8401.6.2025, która ma na celu ujednolicenie stosowania przepisów w tym zakresie.

Dotychczasowe podejście

Przed wydaniem interpretacji ogólnej organy podatkowe prezentowały odmienne stanowiska w zakresie trwałego związania obiektu z gruntem. Przykładowo, dokonywały kwalifikacji obiektów kontenerowych posadowionych na bloczkach betonowych, płytach betonowych lub kostce brukowej jako budowli. Część organów uznawała, że już samo takie posadowienie – w połączeniu z masą obiektu – zapewnia stabilność wystarczającą do uznania kontenera za trwale związany z gruntem (np. interpretacja indywidualna wydana przez Prezydenta Miasta Rzeszowa o znaku: FN-310.1.2025), a w konsekwencji za budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Inne organy wskazywały natomiast, że brak fizycznego połączenia z gruntem wyklucza spełnienie tej przesłanki. Interpretacja ogólna wprost odnosi się do tych rozbieżności i przesądza kierunek wykładni.

Definicja trwałego związania z gruntem – znaczenie elementu „połączenia”

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2c upol, przez trwałe związanie z gruntem należy rozumieć takie połączenie obiektu budowlanego z gruntem, które zapewnia mu stabilność oraz możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym niezależnym od działania człowieka, mogącym spowodować jego zniszczenie, przemieszczenie lub przesunięcie. Minister Finansów i Gospodarki w wydanej interpretacji ogólnej jednoznacznie akcentuje, że kluczowym elementem tej definicji jest fizyczne połączenie obiektu z gruntem. Nie jest nim ani sama masa obiektu, ani jego konstrukcja, ani fakt posadowienia na utwardzonym podłożu. Połączenie musi przybrać postać określonych czynności technicznych, takich jak m.in. zakotwienie w gruncie, przymocowanie za pomocą kotew lub śrub gruntowych, czy zastosowanie bloczków betonowych z trwałymi mocowaniami chemicznymi. Interpretacja ogólna jednoznacznie rozróżnia posadowienie obiektu od jego trwałego związania z gruntem. Przykładowo, obiekty kontenerowe jedynie ustawione na płycie betonowej, bloczkach betonowych czy kostce brukowej, które nie są z tym podłożem fizycznie zespolone, nie spełniają przesłanki trwałego związania z gruntem. Dotyczy to również sytuacji, w których stabilność obiektu wynika wyłącznie z jego ciężaru. W konsekwencji takie obiekty – co do zasady – nie stanowią budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a upol i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle.

Kontenery przenośne a możliwość opodatkowania podatkiem od nieruchomości

W interpretacji ogólnej Minister wskazuje, że cechą immanentną obiektów kontenerowych jest ich mobilność i możliwość wielokrotnego przenoszenia. Sama ta cecha nie wyklucza jednak opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jeżeli bowiem w konkretnym stanie faktycznym obiekt zostanie fizycznie połączony z gruntem w sposób zapewniający mu stabilność i odporność na czynniki zewnętrzne, wówczas spełni przesłankę trwałego związania z gruntem. W takim przypadku sam obiekt (np. kontener) – mimo że nadal pozostaje obiektem przenośnym w sensie technicznym – będzie kwalifikowany jako budowla wymieniona w poz. 10 załącznika nr 4 do upol i podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Znaczenie praktyczne dla podatników

Interpretacja ogólna ma istotne znaczenie praktyczne dla podmiotów wykorzystujących na przykład kontenery m.in. jako obiekty biurowe, sanitarne, magazynowe czy socjalne. Przesądza ona, że decydujące znaczenie ma analiza konkretnego stanu faktycznego, w szczególności sposobu technicznego posadowienia i ewentualnego połączenia obiektu z gruntem. Dla podatników oznacza to możliwość obrony stanowiska o braku opodatkowania podatkiem od nieruchomości w sytuacjach, w których obiekty są jedynie ustawione na podłożu i nie zostały trwale zespolone z gruntem. Jednocześnie interpretacja wskazuje wyraźne granice, po przekroczeniu których powstanie przedmiot opodatkowania. Zastosowanie się do interpretacji ogólnej zapewnia podatnikom ochronę przewidzianą w art. 14k–14na Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że organy podatkowe nie powinny kwestionować rozliczeń dokonanych zgodnie z jej treścią, o ile nie zachodzą szczególne przesłanki wyłączające tę ochronę, w tym związane z klauzulą przeciwko unikaniu opodatkowania.