Nabycie nieruchomości przez fundację rodzinną w celu wynajmu i późniejszej sprzedaży mieści się w dozwolonej działalności gospodarczej i korzysta ze zwolnienia z CIT – wyrok NSA z dnia 18 lutego 2026 r. sygn. akt II FSK 1010/25
W wyroku z dnia 18 lutego 2026 r., sygn. akt II FSK 1010/25, NSA oddalił skargę kasacyjną Dyrektora KIS i potwierdził, że nabycie przez fundację rodzinną lokali mieszkalnych w celu osiągania dochodów z ich wynajmu przez kilka lat, a następnie ich odpłatne zbycie po upływie 10 lat od nabycia, stanowi dozwoloną działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o fundacji rodzinnej, a dochody z tej działalności korzystają z podmiotowego zwolnienia z CIT na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT. Dyrektor KIS przyjął, że nabycie nieruchomości z zamiarem ich późniejszego zbycia mieści się w zakresie zakazu wynikającego z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o fundacji rodzinnej, który wyklucza działalność polegającą na nabywaniu mienia wyłącznie w celu dalszego zbycia. NSA zakwestionował to stanowisko, wskazując, że użycie przez ustawodawcę przysłówka „wyłącznie” w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o fundacji rodzinnej ma decydujące znaczenie interpretacyjne. Skoro fundacja rodzinna nabywa nieruchomości w celu generowania dochodów z dwóch źródeł – najmu oraz późniejszej sprzedaży – to nabycie to z definicji nie następuje „wyłącznie” w celu dalszego zbycia. Ponadto sąd ten wskazał, że taka inwestycja wpisuje się w cel fundacji rodzinnej, jakim jest przewidywalne pomnażanie i ochrona jej majątku, a najem lokali mieszkalnych jest expressis verbis dopuszczony na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o fundacji rodzinnej.
Nasz komentarz:
Wyrok rozstrzyga istotną wątpliwość interpretacyjną dotyczącą zakresu dozwolonej działalności gospodarczej fundacji rodzinnej i potwierdza, że model inwestycyjny polegający na nabywaniu nieruchomości pod wynajem z docelową ich sprzedażą jest dostępny dla fundacji rodzinnych bez ryzyka utraty zwolnienia od CIT. Rozstrzygnięcie ma praktyczne znaczenie dla fundatorów planujących lokowanie majątku nieruchomościowego w fundacji rodzinnej – wskazuje, że granicą dozwolonej działalności jest nabycie mienia przeznaczonego wyłącznie do odsprzedaży (obrót handlowy), nie zaś inwestycja o charakterze pasywnym lub mieszanym, generująca dochody zarówno z bieżącej eksploatacji, jak i z docelowego zbycia.
Wyodrębniona działalność nieruchomościowa obejmująca udziały we współwłasności może stanowić ZCP wnoszoną do fundacji rodzinnej – wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 sierpnia 2026 r., sygn. akt I SA/Po 935/26
W wyroku z dnia 11 sierpnia 2026 r., sygn. akt I SA/Po 935/26 (orzeczenie nieprawomocne) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił interpretację indywidualną Dyrektora KIS i potwierdził, że wydzielona działalność nieruchomościowa prowadzonej przez osobę fizyczną w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej – obejmująca nieruchomości przeznaczone do wynajmu, w tym takie, w których podatnik posiada jedynie udziały we współwłasności – może stanowić zorganizowaną część przedsiębiorstwa (ZCP) w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, a jej nieodpłatne przekazanie do fundacji rodzinnej jest wyłączone od opodatkowania VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT. Dyrektor KIS zakwestionował kwalifikację transakcji jako zbycia ZCP, wskazując, że udziały we współwłasności nieruchomości nie posiadają samodzielności fizycznej, organizacyjnej, funkcjonalnej ani finansowej, a zatem wnoszony majątek nie tworzy zorganizowanego i autonomicznego zespołu składników. WSA w Poznaniu nie podzielił tego stanowiska, wskazując, że podatnik dotychczas skutecznie prowadził działalność gospodarczą w zakresie wynajmu nieruchomości, dysponując w części z nich jedynie udziałami – brak jest zatem jakichkolwiek logicznych podstaw do przyjęcia, że tożsamą działalność nie mogłaby prowadzić fundacja rodzinna. Decydujące znaczenie ma faktyczna zdolność przenoszonego zespołu składników do samodzielnego prowadzenia działalności, co potwierdzają podjęte przez podatnika działania organizacyjne, w tym wyodrębnienie finansowe, odrębna obsługa prawna i ubezpieczeniowa oraz przygotowanie dokumentacji umożliwiającej przejęcie przez fundację praw i obowiązków z umów najmu.
Nasz komentarz:
Wyrok stanowi kolejne potwierdzenie, że udziały we współwłasności nieruchomości mogą wchodzić w skład ZCP, a restrykcyjne stanowisko DKIS wymagające pełnej własności jako warunku koniecznego nie ma oparcia w przepisach ani orzecznictwie. Rozstrzygnięcie jest istotne dla przedsiębiorców planujących przeniesienie działalności nieruchomościowej do fundacji rodzinnej w ramach sukcesji – wskazuje, że kluczowym kryterium pozostaje ekonomiczno-funkcjonalna zdolność przenoszonego majątku do samodzielnego prowadzenia działalności, nie zaś formalna struktura tytułu prawnego do poszczególnych składników. Wyrok jest nieprawomocny.
Domek demonstracyjny posadowiony w Polsce przez rezydenta szwajcarskiego tworzy zakład podatkowy – wydatki fazy pilotażowej stanowią koszty uzyskania przychodów (interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 12 sierpnia 2026 r., sygn. 0112-KDIL2-2.4011.615.2026.3.KP)
W interpretacji indywidualnej z dnia 12 sierpnia 2026 r. Dyrektor KIS potwierdził prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w dwóch kwestiach. Po pierwsze, posadowienie prefabrykowanego domku modułowego pełniącego funkcję showroomu na nieruchomości gruntowej w Polsce i prowadzenie z jego wykorzystaniem działalności gospodarczej powoduje powstanie zakładu (stałej placówki) w rozumieniu art. 5 i art. 7 Konwencji polsko-szwajcarskiej o unikaniu podwójnego opodatkowania, a dochód przypisany temu zakładowi podlega opodatkowaniu PIT w Polsce. Po drugie, wydatki ponoszone w fazie pilotażowej – mimo braku przychodów w tym okresie – stanowią koszty uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Sprawa dotyczyła polskiego obywatela zamieszkałego i zatrudnionego w Szwajcarii, posiadającego tam rezydencję podatkową, który zarejestrował w Polsce jednoosobową działalność gospodarczą z zamiarem sprzedaży importowanych domków modułowych. W fazie pilotażowej wnioskodawca planował posadowić jeden egzemplarz demonstracyjny na własnej nieruchomości w Polsce, którą jednocześnie zgłosił jako adres rejestrowy działalności. DKIS potwierdził, że nieruchomość z domkiem spełnia przesłanki stałej placówki w rozumieniu Konwencji – istnieje konkretna przestrzeń pozostająca do dyspozycji przedsiębiorstwa, miejsce to ma charakter stały, a działalność jest przez nie prowadzona. Organ uznał ponadto, że wydatki grupy A (cena nabycia domku, transport, cło, koszty posadowienia i przyłączy) powiększają wartość początkową środka trwałego i są rozliczane przez odpisy amortyzacyjne, natomiast wydatki grupy B (media, ubezpieczenie, konserwacja, marketing, obsługa księgowa) stanowią koszty pośrednie potrącalne na bieżąco – przy czym brak przychodów w fazie pilotażowej nie pozbawia tych wydatków charakteru kosztów uzyskania przychodów.
Nasz komentarz:
Interpretacja ma praktyczne znaczenie dla nierezydentów prowadzących w Polsce działalność przy użyciu własnej nieruchomości i zarejestrowanego adresu. DKIS potwierdził, że nawet bez tradycyjnego biura czy oddziału samo dysponowanie stałą przestrzenią i prowadzenie przez nią działalności może skutkować powstaniem zakładu podatkowego, rodzącego obowiązek rozliczenia PIT w Polsce od dochodu mu przypisanego. Istotne jest również potwierdzenie zasady, że wydatki przygotowawcze i inwestycyjne ponoszone przed uzyskaniem pierwszych przychodów zachowują charakter kosztów podatkowych, o ile istnieje związek przyczynowy między ich poniesieniem a planowaną działalnością zarobkową.
Zrzeczenie się nieruchomości przez spółkę komunalną w likwidacji na rzecz gminy w trybie art. 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie generuje przychodu podatkowego (interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 19 sierpnia 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.349.2026.1.MF)
W interpretacji indywidualnej z 19 sierpnia 2026 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził prawidłowość stanowiska wnioskodawcy i uznał, że jednostronne zrzeczenie się prawa własności nieruchomości przez spółkę komunalną w likwidacji na rzecz gminy będącej jej jedynym wspólnikiem, dokonane w trybie art. 16 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie stanowi czynności regulującej zobowiązanie pieniężne i pozostaje poza zakresem art. 14a ust. 1 ustawy o CIT – a tym samym nie rodzi po stronie spółki przychodu podlegającego opodatkowaniu. Sprawa dotyczyła spółki komunalnej z wyłącznym udziałem gminy, postawionej w stan likwidacji, której jedynym wspólnikiem, czyli gmina postanowiła przejąć nieruchomości w naturze bez ich uprzedniego spieniężania. W tym celu, jeszcze przed zakończeniem właściwych czynności likwidacyjnych, zgromadzenie wspólników podjęło uchwałę o zrzeczeniu się własności nieruchomości w trybie art. 16 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który przewiduje odrębny od kodeksowego tryb jednostronnego przeniesienia własności nieruchomości samorządowej osoby prawnej na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. DKIS potwierdził, że zrzeczenie to jako czynność jednostronna, nieekwiwalentna, niezmierzająca do zaspokojenia żadnej wierzytelności gminy wobec spółki i dokonana odrębnie od podziału majątku polikwidacyjnego, nie wpisuje się w hipotezę art. 14a ust. 1 ustawy o CIT. Przepis ten obejmuje wyłącznie sytuacje, w których podatnik wykonuje świadczenie niepieniężne w miejsce pierwotnie istniejącego zobowiązania pieniężnego; skoro od początku zakładano wydanie nieruchomości w naturze, żadne takie zobowiązanie nie powstało.
Nasz komentarz:
Interpretacja ma praktyczne znaczenie dla spółek komunalnych planujących likwidację z przekazaniem majątku nieruchomościowego jednostce samorządu terytorialnego. Dyrektor KIS potwierdził, że skorzystanie z odrębnego trybu przewidzianego w art. 16 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zamiast klasycznego podziału majątku polikwidacyjnego w trybie kodeksu spółek handlowych, pozwala uniknąć ryzyka rozpoznania przychodu z tytułu wykonania świadczenia niepieniężnego na podstawie art. 14a ust. 1 ustawy o CIT. Rozstrzygnięcie wpisuje się w linię interpretacyjną ukształtowaną po wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. Akt II FSK 423/23, zgodnie z którą art. 14a ust. 1 ustawy o CIT nie ma zastosowania, gdy od początku zakładano wydanie majątku w naturze, a nie jego uprzednie upłynnienie i podział w pieniądzu.
Budynek domu opieki dla seniorów sklasyfikowany jako szpitalny podlega opodatkowaniu stawką dla budynków związanych z działalnością gospodarczą – pokoje pensjonariuszy nie korzystają ani ze stawki mieszkaniowej, ani ze stawki dla budynków związanych ze świadczeniami zdrowotnymi (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 sierpnia 2026 r., sygn. akt I SA/Wr 291/26)
W wyroku z dnia 27 sierpnia 2026 r., sygn. akt I SA/Wr 291/26, WSA we Wrocławiu oddalił skargę spółki prowadzącej domy opieki długoterminowej dla seniorów i potwierdził, że pokoje pensjonariuszy znajdujące się w budynku sklasyfikowanym w ewidencji gruntów i budynków jako szpitalny podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie zaś według stawki mieszkaniowej ani stawki preferencyjnej dla budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Spółka wpisana do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą prowadziła w budynku trzy wyodrębnione części: dwie „mieszkalne” (pokoje pensjonariuszy z łazienkami) oraz część związaną z udzielaniem świadczeń zdrowotnych (gabinety lekarskie, punkty pielęgniarskie, sale rehabilitacyjne). Spółka dowodziła, że pokoje pensjonariuszy powinny korzystać ze stawki mieszkaniowej, gdyż pensjonariusze zamieszkują w nich długoterminowo, a posiłkowo – ze stawki dla budynków związanych ze świadczeniami zdrowotnymi, gdyż część czynności medycznych wykonywana jest bezpośrednio przy łóżku chorego. WSA obu argumentów nie zaakceptował. Sąd wskazał, że skoro budynek nie jest sklasyfikowany w ewidencji jako mieszkalny, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonać jego przekwalifikowania na potrzeby podatku od nieruchomości – dane ewidencyjne stanowią podstawę wymiaru podatku z mocy art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Sam fakt długotrwałego zamieszkiwania pensjonariuszy nie czyni obiektu budynkiem mieszkalnym, jeżeli zakwaterowanie stanowi element odpłatnej usługi opiekuńczej świadczonej przez przedsiębiorcę. Odnośnie do stawki dla świadczeń zdrowotnych WSA we Wrocławiu podkreślił, że jej zastosowanie wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek: pomieszczenie musi być faktycznie zajęte przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych i musi mieć dominujący związek z udzielaniem takich świadczeń. Skoro spółka dysponuje wyodrębnioną specjalistyczną częścią budynku przeznaczoną do świadczeń zdrowotnych, to czynności medyczne wykonywane przy łóżku pensjonariusza w jego pokoju mają jedynie charakter poboczny wobec zasadniczej funkcji tej powierzchni, porównywalny do udzielenia świadczenia zdrowotnego w miejscu zamieszkania.
Nasz komentarz:
Wyrok ma istotne znaczenie praktyczne dla podmiotów prowadzących komercyjne domy opieki długoterminowej i placówki opiekuńczo-lecznicze. WSA we Wrocławu potwierdził, że kwalifikacja podatkowa poszczególnych powierzchni budynku zależy przede wszystkim od ich rzeczywistego przeznaczenia i klasyfikacji ewidencyjnej, a nie od faktycznych czynności wykonywanych przy pensjonariuszu. Preferencyjne stawki – mieszkaniowa i dla świadczeń zdrowotnych – nie mają zastosowania do powierzchni, których zasadniczą funkcją jest świadczenie usług opiekuńczych i bytowych przez przedsiębiorcę, nawet jeśli działalność ta jest prowadzona przez podmiot leczniczy i wiąże się z udzielaniem incydentalnych świadczeń zdrowotnych poza wyspecjalizowaną częścią budynku.
Podstawa opodatkowania dywidendy rzeczowej w PIT – wartość rynkowa nieruchomości musi odpowiadać wartości dywidendy określonej w uchwale zgromadzenia wspólników (wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 1240/25)
W wyroku z dnia 13 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 1240/25, NSA oddalił skargę kasacyjną spółki i potwierdził, że podstawą obliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego od dywidendy wypłaconej wspólnikowi w formie rzeczowej (lokale mieszkalne) może być wartość rynkowa przekazywanych nieruchomości, jednak wyłącznie pod warunkiem, że wartość ta odpowiada wartości dywidendy określonej w uchwale zgromadzenia wspólników. Spółka argumentowała, że przychodem wspólnika z tytułu dywidendy rzeczowej powinna być wartość rynkowa lokali ustalona na moment faktycznego przeniesienia własności w formie aktu notarialnego, a nie na dzień podjęcia uchwały. Dyrektor KIS i oba sądy nie podzieliły tego stanowiska, wskazując, że skoro ustawa o PIT nie reguluje wprost sposobu ustalania przychodu z dywidendy rzeczowej, odpowiedzi należy poszukiwać w przepisach kodeksu spółek handlowych. Te zaś wymagają, aby wartość dywidendy była określona definitywnie w uchwale zgromadzenia wspólników – i to na etapie jej podejmowania musi ona odpowiadać rynkowej wartości przenoszonych aktywów. Ustalenie wartości rynkowej nieruchomości w innej dacie lub poza trybem uchwały stanowiłoby niedopuszczalne określanie wartości dywidendy poza kontrolą wspólników. Sąd zaznaczył przy tym, że ewentualna różnica pomiędzy wartością rynkową nieruchomości na dzień podjęcia uchwały a jej wartością na dzień przeniesienia własności może rodzić przychód z innych źródeł – kwestia ta jednak wykraczała poza zakres pytania spółki zawartego we wniosku o interpretację.
Nasz komentarz:
Wyrok porządkuje zasady opodatkowania PIT dywidendy rzeczowej po stronie spółki jako płatnika. NSA potwierdził, że wartość dywidendy rzeczowej jest zdeterminowana uchwałą zgromadzenia wspólników – i to na jej podstawie spółka powinna ustalić podstawę obliczenia zryczałtowanego podatku. Rozstrzygnięcie wskazuje na ryzyko podatkowe związane ze zmianą wartości rynkowej nieruchomości między dniem podjęcia uchwały a dniem przeniesienia własności sygnalizując, że różnica ta może podlegać odrębnej kwalifikacji podatkowej. Spółki planujące wypłatę dywidendy w formie niepieniężnej powinny zatem zadbać o precyzyjne określenie wartości rynkowej przekazywanych aktywów już na etapie uchwały zgromadzenia wspólników.
Przeniesienie prawa własności nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu (datio in solutum) nie stanowi odpłatnego zbycia w rozumieniu PIT – wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 sierpnia 2026 r., sygn. akt I SA/Gl 96/26
W wyroku z dnia 20 sierpnia 2026 r., sygn. akt I SA/Gl 96/26 (orzeczenie nieprawomocne) WSAw Gliwicach uchylił interpretację Dyrektora KIS i potwierdził, że przeniesienie przez podatnika prawa własności nieruchomości na rzecz wierzyciela w zamian za zwolnienie z długu wynikającego z obowiązku zwrotu nienależnie pobranych zaliczek na poczet dywidendy nie stanowi odpłatnego zbycia nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o PIT i nie rodzi przychodu podlegającego opodatkowaniu. Sprawa dotyczyła wspólnika spółki z o.o., który – bez wymaganej uchwały zarządu i bez spełnienia warunków wynikających z kodeksu spółek handlowych – pobrał zaliczki na poczet dywidendy, a następnie został zobowiązany przez spółkę do ich zwrotu. Wobec braku środków pieniężnych podatnik rozważał przeniesienie własności lokalu użytkowego na spółkę w trybie datio in solutum (art. 453 k.c.) w zamian za umorzenie długu. Dyrektor KIS uznał, że zwolnienie z długu stanowi korzyść majątkową równoznaczną z wynagrodzeniem za zbycie nieruchomości, a transakcja – jako odpłatna – rodzi obowiązek podatkowy w PIT. WSA w Gliwicach w pełni podzielił jednolitą linię orzeczniczą sądów administracyjnych, w tym wyrok NSA z dnia 17 maja 2023 r., sygn. II FSK 2798/20, zgodnie z którą podatnik przenoszący własność nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu nie uzyskuje żadnego przysporzenia majątkowego w rozumieniu art. 9 ust. 1 i 2 ustawy o PIT – nie powiększają się jego aktywa, zmienia się jedynie struktura majątku (zamiast nieruchomości podatnik pozbywa się długu).
Nasz komentarz:
Wyrok wpisuje się w utrwaloną linię orzeczniczą, która odróżnia datio in solutum od klasycznej sprzedaży na gruncie PIT. WSA zakwestionował pogląd DKIS, że samo zmniejszenie pasywów dłużnika jest równoznaczne z przysporzeniem majątkowym w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Rozstrzygnięcie ma praktyczne znaczenie dla podatników rozważających uregulowanie zobowiązań wobec spółek lub innych wierzycieli poprzez przeniesienie własności nieruchomości – potwierdza, że taka operacja nie powinna generować przychodu z odpłatnego zbycia, nawet jeżeli do przeniesienia własności dochodzi przed upływem pięciu lat od nabycia nieruchomości. Wyrok jest nieprawomocny.
Urządzenia przesyłowe niestanowiące własności zbywcy nie czynią gruntu terenem zabudowanym na potrzeby zwolnienia z VAT – wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 sierpnia 2026 r., sygn. akt I SA/Gl 1246/25
W wyroku z dnia 13 sierpnia 2026 r., sygn. akt I SA/Gl 1246/25, WSA w Gliwicach uchylił interpretację Dyrektora KIS i potwierdził, że posadowienie na nieruchomości gruntowej urządzeń przesyłowych stanowiących na podstawie art. 49 § 1 kodeksu cywilnego własność przedsiębiorstwa przesyłowego (a nie zbywcy) nie pozbawia gruntu charakteru terenu niezabudowanego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Spółka zbywała prawo użytkowania wieczystego kilku działek, przez które przebiegały m.in. napowietrzna linia wysokiego napięcia, słupy kratowe, magistrala wodociągowa oraz estakada mediów – wszystkie stanowiące własność podmiotów trzecich. Działki nie były objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ani decyzją o warunkach zabudowy. Dyrektor KIS uznał, że samo posadowienie obiektów budowlanych na działkach choćby niebędących własnością zbywcy wyklucza zastosowanie zwolnienia od VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT i nakazał opodatkowanie transakcji stawką właściwą. WSA nie podzielił tej konkluzji, wskazując, że organ prawidłowo rozpoznał, iż przedmiotem dostawy VAT jest wyłącznie grunt (skoro zbywca nie ma prawa do rozporządzania urządzeniami przesyłowymi jak właściciel), jednak błędnie wyciągnął z tego wniosek o zabudowanym charakterze terenu. Skoro urządzenia przesyłowe są odrębnym od gruntu przedmiotem własności przedsiębiorstwa przesyłowego i nie przechodzą na nabywcę, grunt pozostaje terenem niezabudowanym, a dostawa działek nieobjętych MPZP ani decyzją o warunkach zabudowy korzysta ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
Nasz komentarz:
Wyrok porządkuje zasady kwalifikacji gruntów z infrastrukturą przesyłową na potrzeby VAT i wpisuje się w utrwaloną linię orzeczniczą NSA i sądów wojewódzkich. Rozstrzygnięcie ma istotne znaczenie praktyczne dla podmiotów zbywających nieruchomości, przez które przebiegają sieci energetyczne, wodociągowe lub gazowe należące do przedsiębiorstw przesyłowych, obecność tych urządzeń nie przesądza o zabudowanym charakterze gruntu, jeżeli zbywcy nie przysługuje prawo do rozporządzania nimi jak właściciel. Wyrok jest nieprawomocny.
