W dniu 24 czerwca 2026 r. Komisja Europejska przedstawiła Tax Simplification Package, czyli pakiet projektowanych zmian dotyczących podatków bezpośrednich oraz współpracy administracyjnej w sprawach podatkowych (dalej: „Pakiet”).[1]
Nazwa Pakietu mogłaby sugerować inicjatywę przede wszystkim porządkującą, jednak jego znaczenie jest szersze. Komisja podejmuje próbę systemowego uporządkowania skutków kilkunastu lat stopniowego narastania unijnych regulacji podatkowych — od podatku u źródła, przez ograniczenia kosztów finansowania dłużnego i przepisy o zagranicznych jednostkach kontrolowanych, po raportowanie schematów podatkowych, platform cyfrowych, informacji grupowych oraz danych identyfikacyjnych podatników. Pakietu nie należy odczytywać jako klasycznej deregulacji. Komisja nie proponuje rezygnacji z przeciwdziałania unikaniu opodatkowania ani osłabienia mechanizmów wymiany informacji podatkowych. Kierunek zmian jest bardziej selektywny: chodzi o odróżnienie obowiązków rzeczywiście użytecznych z perspektywy administracji podatkowych od tych, które stały się powtarzalne, kosztowne i nisko relewantne fiskalnie.
Dwa projekty
Pakiet opiera się na dwóch projektach, które należy analizować łącznie. Pierwszym jest projekt dyrektywy zmieniającej wybrane dyrektywy z zakresu podatków bezpośrednich (dalej: „Projekt Omnibus”).[2] Drugim — projekt przekształcenia dyrektywy 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania (dalej: „Projekt DAC Recast”).[3] Podczas gdy Projekt Omnibus dotyczy przede wszystkim materialnych mechanizmów podatkowych wpływających na transgraniczne przepływy, finansowanie, struktury grupowe i inwestycje, to Projekt DAC Recast odnosi się do administracyjnego zaplecza systemu, a więc raportowania, automatycznej wymiany informacji oraz jakości danych przekazywanych między administracjami podatkowymi państw członkowskich.
Podatek u źródła: z preferencji warunkowej w stronę szerszego zwolnienia wewnątrzunijnego
Najbardziej doniosła z perspektywy bieżących rozliczeń przedsiębiorstw wydaje się propozycja zmian w podatku u źródła (ang. withholding tax, dalej: „WHT”). Obecnie unijne zwolnienia z WHT opierają się przede wszystkim na dwóch dyrektywach. Dyrektywa 2003/49/WE (dalej: „IRD”) dotyczy odsetek i należności licencyjnych między spółkami powiązanymi z różnych państw członkowskich.[4] Dyrektywa 2011/96/UE (dalej: „PSD”) reguluje opodatkowanie dywidend i innych wypłat z zysku między spółkami dominującymi i zależnymi z różnych państw członkowskich.[5] Oparty na tych dyrektywach model opodatkowania WHT jest skonstruowany jako preferencja dla określonych relacji kapitałowych (IRD wymaga co do zasady istnienia powiązania w postaci co najmniej 25% udziału, natomiast PSD odwołuje się do relacji spółki dominującej i zależnej, przy minimalnym poziomie udziału wynoszącym zasadniczo 10%).
Projekt Omnibus zmienia logikę tego systemu. W odniesieniu do odsetek i należności licencyjnych Komisja proponuje usunięcie minimalnego progu udziałowego z konstrukcji IRD, tak, aby zwolnienie mogło obejmować szerzej płatności między spółkami z państw członkowskich. W przypadku PSD analogiczne uproszczenie ma dotyczyć zwolnienia od WHT od dywidend i innych wypłat z zysku. Jednocześnie projekt zachowuje odrębność mechanizmu eliminowania podwójnego opodatkowania na poziomie spółki otrzymującej dywidendę. W tym zakresie Komisja uznaje utrzymanie minimalnego udziału 10% za proporcjonalne. Innymi słowy, propozycja zmierza przede wszystkim do zniesienia udziałowych warunków dla poboru WHT w państwie źródła, nie zaś do całkowitego zrównania wszystkich skutków podatkowych dywidend portfelowych i udziałów strategicznych.
Aktualnie płatnik, który chce zastosować zwolnienie, musi zweryfikować nie tylko charakter płatności i rezydencję odbiorcy, lecz także poziom udziałów, okres ich posiadania, formę prawną podmiotów, ich status podatkowy oraz warunki wynikające z prawa krajowego. W praktyce dochodzą do tego inne wymogi, np. należytej staranności.
Projekt Omnibus nie znosi potrzeby takiej analizy. Jednakże Komisja proponuje uproszczenie procedur wymaganych przed zastosowaniem zwolnienia w momencie płatności. Przy czym administracja podatkowa zachowywałaby możliwość kontroli następczej.
Nie oznacza to jednak pełnej liberalizacji. Komisja proponuje zabezpieczenie dotyczące odsetek i należności licencyjnych, które ma zapobiegać podwójnemu nieopodatkowaniu. Jeżeli płatność trafiałaby do jurysdykcji, w której odbiorca nie podlega podatkowi dochodowemu od osób prawnych albo dochód tego rodzaju jest opodatkowany stawką zerową, państwo źródła powinno zachować instrument ochronny: pobór WHT albo odmowę zaliczenia płatności do kosztów podatkowych. Jednocześnie akcent zostałby przeniesiony z formalnego badania struktury udziałowej na ocenę, czy płatność rzeczywiście mieści się w unijnym obrocie gospodarczym i czy nie prowadzi do erozji podstawy opodatkowania.
Finansowanie dłużne: ujednolicenie limitu i ochrona finansowania niskiego ryzyka
Drugim obszarem, w którym Projekt Omnibus może mieć istotne znaczenie praktyczne, są zasady podatkowego rozliczania kosztów finansowania dłużnego, czyli przede wszystkim odsetek od pożyczek, kredytów, obligacji oraz innych form finansowania o charakterze dłużnym.
Obecnie unijne minimum w tym zakresie wynika z art. 4 dyrektywy 2016/1164, czyli dyrektywy ATAD (dalej: „ATAD”).[6]
Zasadniczo nadwyżka finansowania dłużnego może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów jedynie w określonym limicie. Na gruncie ATAD punktem odniesienia jest co do zasady 30% podatkowej EBITDA, czyli wyniku podatkowego zbliżonego do zysku operacyjnego przed odsetkami, podatkiem i amortyzacją.
Jednocześnie ATAD pozostawiła państwom członkowskim znaczną swobodę w sposobie wdrożenia tej reguły.
Dla grup działających w kilku państwach członkowskich oznacza to istotne obciążenie w sferze compliance. Ta sama transakcja finansowania może być więc oceniana podobnie z ekonomicznego punktu widzenia, ale inaczej dla celów podatkowych w zależności od jurysdykcji.
Projekt Omnibus zmierza do większego ujednolicenia tych zasad. Komisja proponuje, aby limit 30% podatkowej EBITDA stał się rzeczywistym wspólnym standardem unijnym. Jednocześnie próg bezpiecznej przystani w wysokości EUR 3 mln miałby stać się obowiązkowy dla państw członkowskich. Oznaczałoby to, że podatnik mógłby odliczyć nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego do tej kwoty niezależnie od relacji tych kosztów do EBITDA. Po upływie pierwszych trzech lat próg ten miałby być automatycznie indeksowany o inflację.
Z polskiej perspektywy jest to szczególnie istotne, ponieważ art. 15c Ustawy CIT posługuje się obecnie progiem PLN 3 mln, a nie EUR 3 mln. Przyjęcie propozycji Komisji może w praktyce oznaczać istotne podwyższenie kwoty finansowania, która pozostaje poza ograniczeniem.
Projekt Omnibus przewiduje również ważne rozróżnienie pomiędzy finansowaniem rynkowym a finansowaniem wewnątrzgrupowym. Komisja proponuje, aby z ograniczenia wyłączyć finansowanie udzielone przez podmioty niepowiązane, o ile środki są wykorzystywane na potrzeby własnej działalności podatnika, a nie przekazywane dalej w ramach grupy.
Nie oznacza to jednak automatycznego wyłączenia każdego finansowania zewnętrznego. Kluczowe będzie wykazanie, że finansowanie rzeczywiście pochodzi od podmiotu niepowiązanego, służy własnej działalności podatnika i nie jest wykorzystywane do dalszego finansowania innych spółek w grupie. W praktyce większego znaczenia może nabrać dokumentacja potwierdzająca cel finansowania, przepływ środków oraz ekonomiczne uzasadnienie zadłużenia.
Ponadto Komisja proponuje mechanizm ochronny na wypadek znaczącego spadku EBITDA. Jeżeli EBITDA podatnika spadnie w danym roku o co najmniej 50%, ograniczenie kosztów finansowania dłużnego nie miałoby zastosowania.
Dla polskich podatników potencjalne znaczenie tych zmian byłoby największe w sektorach wymagających wysokiego finansowania zewnętrznego, takich jak na przykład nieruchomości, infrastruktura, energetyka, przemysł czy nowe technologie.
CFC i Pillar Two: redukcja nakładania się reżimów antyabuzywnych
Projekt Omnibus przewiduje również zmiany w reżimie zagranicznych jednostek kontrolowanych (ang. controlled foreign companies, dalej: „CFC”).
Istota przepisów CFC polega na tym, że państwo rezydencji podatnika może — przy spełnieniu określonych warunków — opodatkować u tego podatnika dochody osiągane przez kontrolowaną przez niego jednostkę zagraniczną. Mechanizm ten nie polega więc na opodatkowaniu samej zagranicznej spółki w państwie wspólnika, lecz na przypisaniu jej określonych dochodów podatnikowi, który sprawuje nad nią kontrolę. Celem regulacji jest przeciwdziałanie sytuacjom, w których dochody są akumulowane w podmiotach zlokalizowanych w jurysdykcjach o niskim poziomie opodatkowania, zamiast być opodatkowane w państwie, z którego faktycznie prowadzona jest działalność albo w którym znajduje się podmiot kontrolujący. Na poziomie unijnym minimalny standard CFC wynika obecnie z dyrektywy ATAD.
Kontekst funkcjonowania przepisów CFC zmienił się jednak zasadniczo po przyjęciu dyrektywy 2022/2523, implementującej w Unii Europejskiej zasady globalnego podatku minimalnego dla dużych grup kapitałowych (dalej: „Dyrektywa Pillar Two”). Reżim Pillar Two ma zapewnić, aby największe grupy międzynarodowe podlegały efektywnemu opodatkowaniu na poziomie co najmniej 15% w każdej jurysdykcji, w której prowadzą działalność. Mechanizm ten jest odrębny od CFC, ale odpowiada na częściowo podobne ryzyko: przenoszenie dochodów do państw, w których są one opodatkowane na zbyt niskim poziomie. W Polsce zasady te zostały wdrożone ustawą o opodatkowaniu wyrównawczym jednostek składowych grup międzynarodowych i krajowych.[7]
Jeżeli duża grupa kapitałowa jest już objęta Pillar Two, a więc musi obliczać efektywny poziom opodatkowania w poszczególnych jurysdykcjach i ewentualnie dopłacać podatek wyrównawczy, dodatkowa pełna kalkulacja CFC może prowadzić do dublowania analiz oraz obowiązków compliance. Projekt Omnibus zmierza do tego, aby podatnicy objęci zakresem Pillar Two co do zasady nie musieli równolegle stosować reżimu CFC w pełnym zakresie.
Nie oznacza to jednak prostego i bezwarunkowego wyłączenia CFC dla każdej jednostki należącej do dużej grupy. Projekt przewiduje wyjątki, które mają zabezpieczać sytuacje, w których dochód nisko opodatkowanej jednostki kontrolowanej nie byłby efektywnie objęty kwalifikowanym podatkiem wyrównawczym albo korzystałby z rozwiązań prowadzących do neutralizacji skutków Pillar Two.
Projekt przewiduje także uproszczenie dla małych i średnich grup – w przypadku takich podmiotów ryzyko wykorzystywania rozbudowanych struktur transgranicznych do przenoszenia dochodów jest zasadniczo mniejsze, natomiast koszt stosowania skomplikowanych regulacji CFC może być nieproporcjonalny do potencjalnego ryzyka podatkowego.
Istotna jest również propozycja ujednolicenia samego modelu CFC w ATAD. Obecnie dyrektywa pozwala państwom członkowskim na wybór jednego z dwóch podejść. Pierwsze, określane jako Model A, opiera się na identyfikacji określonych kategorii dochodów pasywnych lub łatwo przenoszalnych, takich jak odsetki, należności licencyjne, dywidendy czy dochody z określonych aktywów finansowych. Drugie, określane jako Model B, koncentruje się na dochodach wynikających z nietransakcyjnych lub sztucznych ustaleń, których głównym celem było uzyskanie korzyści podatkowej. Komisja proponuje pozostawienie Modelu A jako jedynego dopuszczalnego.
Z perspektywy polskich podatników projektowane zmiany mogą mieć istotne znaczenie dla sposobu prowadzenia analiz CFC. W dużych grupach objętych Pillar Two punkt ciężkości może przesunąć się z pełnej kalkulacji dochodu CFC na wykazanie, że dana jednostka oraz dana grupa spełniają warunki wyłączenia z reżimu CFC i że nie zachodzi żaden z wyjątków przewidzianych w projektowanych przepisach. Nie będzie to więc całkowita eliminacja obowiązków, lecz raczej zmiana ich charakteru: mniej kalkulacji równoległych, ale nadal konieczność udokumentowania, dlaczego CFC nie znajduje zastosowania.
Projekt Omnibus przewiduje ponadto usunięcie z ATAD przepisów dotyczących tzw. imported hybrid mismatches, czyli sytuacji, w których skutki podatkowe rozbieżności kwalifikacyjnych powstałych w państwach trzecich są niejako „importowane” do Unii Europejskiej. Są to jedne z najbardziej złożonych regulacji antyhybrydowych, ponieważ wymagają analizy nie tylko skutków podatkowych w państwie podatnika, ale również kwalifikacji instrumentów, płatności lub podmiotów w innych jurysdykcjach, często spoza UE. Komisja uznaje, że praktyczna egzekwowalność tych przepisów jest ograniczona, a koszty ich stosowania są wysokie.
B+R: unijny standard dla rzeczowych aktywów badawczo-rozwojowych
Projekt Omnibus zawiera również propozycję, która wykracza poza klasyczne uproszczenia administracyjne. Komisja proponuje wprowadzenie minimalnego unijnego standardu podatkowego dla nakładów na rzeczowe aktywa wykorzystywane w działalności badawczo-rozwojowej (dalej: „B+R”). Miałoby ono zostać wprowadzone poprzez zmianę dyrektywy ATAD.
Proponowany mechanizm dotyczy wydatków kapitałowych na maszyny, urządzenia oraz inne rzeczowe składniki majątku wykorzystywane w działalności B+R, czyli nakłady inwestycyjne na aktywa, które służą prowadzeniu lub wspieraniu działalności B+R. Po wdrożeniu Projektu podatnik mógłby rozpoznać takie wydatki dla celów podatkowych jednorazowo w roku jego poniesienia albo poprzez rozłożenie odliczenia na kolejne okresy podatkowe, przyspieszając podatkowe rozliczenie kosztu inwestycji. Aktywo objęte nowym mechanizmem powinno przy tym być wykorzystywane do działalności B+R przez określony minimalny okres. W przypadku niedopełnienia warunków może być wymagana korekta.
Istotnym elementem projektu jest również powiązanie nowego mechanizmu z limitem kosztów finansowania dłużnego. Komisja zakłada, że nowe odliczenie B+R nie powinno sztucznie pogarszać pozycji podatnika przy kalkulacji podatkowej EBITDA, od której zależy możliwość zaliczania odsetek i innych kosztów finansowania do kosztów podatkowych. Innymi słowy, preferencja inwestycyjna nie powinna jednocześnie prowadzić do ograniczenia odliczalności kosztów finansowania, które często są niezbędne do sfinansowania tych samych projektów inwestycyjnych.
Z polskiej perspektywy istotne jest, jak zostanie ukształtowana relacja nowego odliczenia do obecnych krajowych preferencji podatkowych. Kluczowe będzie w szczególności ustalenie, czy preferencja będzie funkcjonować obok polskiej ulgi B+R, czy zostanie włączona w jej strukturę.
Reorganizacje transgraniczne i spory podatkowe: mniej luk między prawem spółek a podatkami
Projekt Omnibus obejmuje również zmiany w dyrektywie 2009/133/WE w sprawie wspólnego systemu opodatkowania określonych reorganizacji transgranicznych (dalej: „TMD”).[8]. Obecnie TMD zapewnia zasadniczo neutralność podatkową takich operacji jak połączenia, podziały, podziały częściowe, aporty aktywów, wymiany udziałów oraz przeniesienie statutowej siedziby spółki europejskiej albo spółdzielni europejskiej do innego państwa członkowskiego. Neutralność ta nie oznacza trwałego zwolnienia od opodatkowania, lecz odroczenie momentu opodatkowania określonych zysków do czasu późniejszego zbycia przejętych aktywów, udziałów albo innych składników majątku.
Problem identyfikowany przez Komisję ma charakter systemowy, związany z niespójnością pomiędzy prawem korporacyjnym a podatkowym. Operacja reorganizacyjna może być dopuszczalna i szczegółowo uregulowana na gruncie prawa spółek, ale jej skutki podatkowe, szczególnie neutralność, mogą pozostawać niepewne.
Projekt Omnibus ma ograniczyć tę lukę przez aktualizację TMD i dostosowanie jej zakresu do obecnych instrumentów prawa spółek. Chodzi przede wszystkim o to, aby neutralność podatkowa przewidziana dla reorganizacji transgranicznych obejmowała również te typy operacji, które zostały już rozpoznane i uregulowane w unijnym prawie korporacyjnym. Aktualizacja TMD mogłaby przy tym zwiększyć przewidywalność reorganizacji transgranicznych.
Projekt Omnibus przewiduje także zmiany w dyrektywie 2017/1852 dotyczącej mechanizmów rozstrzygania sporów podatkowych w Unii Europejskiej[9] (dalej: „DRM”). DRM ma znaczenie przede wszystkim wtedy, gdy działania dwóch administracji podatkowych prowadzą do podwójnego opodatkowania tego samego dochodu. W praktyce dotyczy to często korekt cen transferowych, sporów dotyczących przypisania zysków do zakładu, odmiennej kwalifikacji dochodu albo różnic w interpretacji właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Projektowane zmiany w tym obszarze mają przede wszystkim charakter proceduralny i zmierzają do zwiększenia dostępności oraz sprawności postępowań przewidzianych w DRM. Proponowane jest m.in. doprecyzowanie pojęcia osoby dotkniętej sporem, uporządkowanie zasad składania skarg w sprawach obejmujących wielu podatników, wprowadzenie 30-dniowego terminu na złożenie skargi zamiast niejednolicie rozumianego wymogu jednoczesnego działania, a także umożliwienie wcześniejszego przejścia do etapu arbitrażowego, jeżeli właściwe organy państw członkowskich uznają, że osiągnięcie porozumienia nie jest realne.
DAC Recast: kodyfikacja, selektywne cięcia i lepsza jakość danych
Drugim filarem Pakietu jest projekt przekształcenia dyrektywy 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania[10] (dalej: „DAC”), określany jako DAC Recast. „Recast” oznacza przyjęcie aktu prawnego na nowo: dotychczasowa dyrektywa oraz jej kolejne nowelizacje mają zostać zebrane, uporządkowane i zastąpione jednym spójnym tekstem. Nie jest to jednak wyłącznie zabieg legislacyjno-redakcyjny. Projekt przewiduje również merytoryczne zmiany w wybranych obowiązkach raportowych.
DAC jest podstawowym instrumentem unijnym regulującym współpracę administracji podatkowych państw członkowskich, w szczególności automatyczną wymianę informacji podatkowych. Od momentu przyjęcia dyrektywa była wielokrotnie rozszerzana i objęła kolejne obszary raportowania, m.in. rachunki finansowe, interpretacje transgraniczne, raportowanie country-by-country, schematy podatkowe, platformy cyfrowe, kryptoaktywa oraz informacje związane z globalnym podatkiem minimalnym. W praktyce powstał rozbudowany system określany jako DAC1–DAC9. Projekt DAC Recast ma ten system uporządkować, a jednocześnie ograniczyć raportowanie tam, gdzie jego koszt jest nieproporcjonalny do wartości informacji dla administracji podatkowych.
Najbardziej wrażliwym obszarem pozostaje DAC6, czyli raportowanie transgranicznych uzgodnień podatkowych. DAC6 została wprowadzona dyrektywą 2018/822[11] i w Polsce odpowiada jej przede wszystkim reżim MDR uregulowany w Ordynacji podatkowej. Komisja wskazuje, że DAC6 generuje znaczne koszty compliance, a część raportowanych informacji ma ograniczoną wartość analityczną. Projekt przewiduje więc wyłączenie z DAC6 podmiotów objętych Dyrektywą Pillar Two, usunięcie cech rozpoznawczych kategorii A oraz doprecyzowanie stosowania testu głównej korzyści (ang. main benefit test, dalej: „MBT”).
Projekt DAC Recast upraszcza również obowiązki dużych grup kapitałowych. DAC4 obejmuje raportowanie country-by-country, czyli informacje o podziale przychodów, zysków, podatku i działalności grupy według jurysdykcji. DAC9 dotyczy natomiast informacji związanych z globalnym podatkiem minimalnym w reżimie Pillar Two. Obecnie podmioty z tej samej grupy mogą być zobowiązane do składania podobnych notyfikacji w kilku państwach członkowskich. Projekt przewiduje jedną notyfikację obejmującą DAC4 i DAC9, składaną według wspólnego wzoru, w zharmonizowanym terminie i co do zasady przez jeden podmiot z grupy. Ma to ograniczyć powielanie lokalnych czynności administracyjnych bez ograniczania dostępu organów podatkowych do danych.
Projekt DAC Recast przewiduje również utworzenie centralnego systemu weryfikacji numerów identyfikacji podatkowej (ang. Tax Identification Number, dalej: „TIN”). Celem jest poprawa jakości danych wymienianych między administracjami podatkowymi i ograniczenie sytuacji, w których informacja formalnie została zaraportowana, ale nie może zostać automatycznie przypisana do konkretnego podatnika.
W odniesieniu do DAC1 Komisja proponuje usunięcie kategorii produktów ubezpieczenia na życie oraz wzmocnienie wymiany informacji w pozostałych kategoriach dochodów i majątku, o ile dane te są dostępne organom krajowym. Projekt DAC Recast nie zmniejsza więc znaczenia raportowania podatkowego w UE, lecz zmierza do tego, aby było ono mniej powtarzalne, bardziej selektywne i oparte na danych lepszej jakości.
Podsumowanie. Znaczenie praktyczne Pakietu dla podatników
Z perspektywy polskich przedsiębiorców Pakiet nie powinien być traktowany jako abstrakcyjna inicjatywa legislacyjna na poziomie Unii Europejskiej. Jeżeli zostanie przyjęty, może wymagać zmian w kilku istotnych obszarach krajowego prawa podatkowego, w szczególności w regulacjach dotyczących WHT, limitowania kosztów finansowania dłużnego, CFC, ulgi B+R, neutralności reorganizacji, raportowania MDR oraz wymiany informacji podatkowych z innymi państwami. Zakres tych zmian będzie zależał od ostatecznego brzmienia dyrektyw oraz sposobu ich implementacji przez polskiego ustawodawcę.
Projektowane zmiany nie oznaczają jednak prostego ograniczenia compliance podatkowego. Bardziej prawdopodobna jest zmiana jego charakteru. Mniej może być powtarzalnych notyfikacji, progów formalnych i raportowania danych o ograniczonej wartości fiskalnej, ale większego znaczenia nabiorą jakość danych źródłowych, spójność procesów wewnętrznych oraz możliwość wykazania, że podatnik prawidłowo zastosował uproszczony mechanizm i nie wykorzystał go w sposób sprzeczny z jego celem. Pakiet wpisuje się więc w szerszy kierunek rozwoju compliance podatkowego: mniejszy nacisk na uprzednią formalną autoryzację określonych czynności, większy na następczą weryfikowalność decyzji podatnika.
W tym sensie propozycje Komisji nie polegają na odejściu od transparentności podatkowej ani na osłabieniu instrumentów przeciwdziałania nadużyciom. Ich celem jest raczej usunięcie tych elementów systemu, które stały się kosztowne, rozproszone lub powtarzalne, przy zachowaniu podstawowych mechanizmów ochrony interesów fiskalnych państw członkowskich.
Konieczne jest monitorowanie dalszych prac legislacyjnych. Pakiet ma obecnie charakter projektowy, a jego skutki będą zależały od negocjacji w Radzie UE, ostatecznego brzmienia dyrektyw oraz decyzji implementacyjnych państw członkowskich.
Przypisy:
[1] Komisja Europejska, Pakiet uproszczeń podatkowych, arkusz informacyjny, Luksemburg: Urząd Publikacji Unii Europejskiej, 2026.
[2] Komisja Europejska, Wniosek dotyczący DYREKTYWY RADY zmieniającej dyrektywę 2003/49/WE, 2009/133/WE, 2011/96/UE, (UE) 2016/1164, (UE) 2017/1852, (UE) 2025/50 w odniesieniu do uproszczenia unijnych ram prawnych dotyczących podatków bezpośrednich oraz wspierania wzrostu gospodarczego i konkurencyjności UE, odniesienie COM(2026)560, data 24.6.2026.
[3] Komisja Europejska, Wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania (wersja przekształcona), COM(2026) 308 final, 24.06.2026
[4] Dyrektywa Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich, Dz. Urz. UE L 157 z 26.06.2003.
[5] Dyrektywa Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (wersja przekształcona), Dz. Urz. UE L 345 z 29.12.2011.
[6] Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, Dz. Urz. UE L 193 z 19.07.2016, s. 1-14; Dyrektywa Rady (UE) 2017/952 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniająca dyrektywę (UE) 2016/1164 w zakresie rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych z udziałem państw trzecich, Dz. Urz. UE L 144 z 07.06.2017
[7] Ustawa z dnia 6 listopada 2024 r. o opodatkowaniu wyrównawczym jednostek składowych grup międzynarodowych i krajowych, Dz.U. 2024 poz. 1685.
[8] Dyrektywa Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie do łączenia, podziałów, podziałów częściowych, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE między państwami członkowskimi, Dz. Urz. UE L 310 z 25.11.2009.
[9] Dyrektywa Rady (UE) 2017/1852 z dnia 10 października 2017 r. w sprawie mechanizmów rozstrzygania sporów dotyczących opodatkowania w Unii Europejskiej, Dz. Urz. UE L 265 z 14.10.2017
[10] Dyrektywa Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylająca dyrektywę 77/799/EWG, Dz. Urz. UE L 64 z 11.03.2011.
[11] Dyrektywa Rady (UE) 2018/822 z dnia 25 maja 2018 r. zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania w odniesieniu do podlegających zgłoszeniu uzgodnień transgranicznych, Dz. Urz. UE L 139 z 05.06.2018, s. 1-13
Joanna Prokurat
Partner
